De ix35 wint aan karakter en comfort en wil het qua verkoop ook beter doen dan zijn voorganger. Een moeilijk waagstuk in een segment waar het meer en meer drummen is voor een plaatsje.

Hyundai kreeg voet aan wal in Europa met de Tucson. In 2004 voerde die het toenmalige SUV-peloton aan dankzij een ongeklopte prijs-kwaliteitverhouding. De opvolger van de rondborstige Tucson is de scherpere ix35 (met de x van 'vierwielaandrijving'). Die valt groter uit in lengte maar is ook lager, wat de aërodynamica en het verbruik ten goede komt.

Met de ix35 stapt Hyundai af van zijn vroegere, 'goedkope' imago. Het panoramisch dak, het contactloze startsysteem, de achteruitwijkcamera met lcd-scherm op de binnenspiegel, het zijn allemaal uitrustingen die de eindrekening aandikken.

De binnenbekleding aan de hand van stugge materialen verbleekt qua afwerking bij wat Europese bouwers vandaag verwezenlijken. Maar de verbrede passagiersruimte, het zitcomfort en de laadruimte (koffer van 591 l) zijn zonder meer voortreffelijk en maken van de ix35 het gepaste voertuig voor reizende gezinnen.

Versnellen en optrekken, de diesel van onze test deed het allemaal uitstekend. Het gaat dan ook om een 136 pk sterk motorblok afgeleid van de beproefde 2.2 van de Santa Fe en de Kia Sorento. De zwaarste versie van de ix35 beschikt over 184 pk. De 6-trapsbak ligt goed in de hand, ook al hadden we de motor hier en daar minder lawaaierig gewenst.

Onze proefrit vond plaats in zeer winterse omstandigheden. De sneeuw en ijzel lieten ons niet toe de wegligging en ophanging naar behoren te beoordelen, wat we op een later tijdstip zullen trachten goed te maken.

De wegligging boezemt op het eerst zicht vertrouwen in, maar we stellen ons enkele vraagjes bij de vering. Die lijkt bij hogere snelheden aan precisie in te boeten. We zoeken het voor u uit zodra de wagen op de Belgische markt verschijnt, over enkele weken om precies te zijn.